Op vakantie in Aloë Vera

Als ik op een net iets te koude morgen de trein binnenstap, wordt al snel duidelijk dat het een leuke rit gaat worden. De coupé zit vol met mensen en overal poppen kleine gesprekjes op. Ik plof neer tegenover een vrouw met een opvallend rode zonnebril, die haar man als boeksteun gebruikt. Naast me zit een meisje van een jaar of vijfentwintig, die haar ochtendritueel waarschijnlijk verkort heeft door de catering van Utrecht Centraal te spekken. Een heerlijke geur stijgt op als ze het dampende broodje uit de verpakking haalt. Over verkorte ochtendrituelen gesproken, schuin tegenover ons zit een dame die haar complete make-up tafel meegenomen lijkt te hebben. Ik vind het altijd genieten om te zien hoe een waggelende trein zo af en toe zorgt voor een wenkbrauw vol eyeliner.

Interessante vakantie

In de vier-zits naast me, zitten drie jongens van rond de zestien jaar. Met hun Nikies, gescheurde spijkerbroeken en hoodies, ogen ze nogal ‘stoer en gevaarlijk’. Die uitstraling verdwijnt al snel als de langste van het stel zijn mond opentrekt. Drie minuten lang bazelt hij over een “super vette vakantie” met drank en ander ‘lekkers’. In de drukte van zijn verhaal heeft hij niet in de gaten dat zijn vrienden steeds roder aanlopen. Uit alle macht proberen ze hun lachen in te houden. Dan trekken ze het niet meer. Schaterend rollen ze bijna van hun stoel af en de coupé vult zich langzaam met nieuwsgierige blikken. De spraakgrage jongen lijkt ineens zo mondig niet meer. Verbaasd kijkt hij naar zijn vrienden. Dan komt het hoge woord eruit: “Het is Albufeira sukkel, niet Aloë Vera”.

Leunend op de bovenkant van haar stoel, is ze in de perfecte positie om mee te genieten wat er onder haar neus gebeurt

Stiekem meegenieten

Als ik om me heen kijk, zie ik dat meeste reizigers stilletjes aan het meegenieten zijn. Dat vind ik één van de mooiste dingen van het openbaar vervoer. In dit geval was het een vermakelijke spraakverwarring, maar soms is het een ‘aso’ die de eerste is die opstaat voor een gebogen, doorleefd figuur, of een kind dat ongegeneerd een gesprek aanknoopt met een medereiziger. In de trein word je ineens deelgenoot gemaakt van wat er om je heen gebeurt, heerlijk. Het duurt niet lang voordat er een tweede genietmomentje aanbreekt

Profiteren

Aan de andere kant van de coupé kijkt een trotse papa toe hoe zijn dochtertje van een jaar of 3 uitgevonden heeft dat zitten niet het enige is wat je op een treinstoel kan doen. Met haar kleine schoentjes staat ze met haar in roze trui gehesen ruggetje naar haar vader toe. Met haar handjes onder haar kin, leunend op de bovenkant van haar stoel, is ze in de perfecte positie om mee te genieten wat er onder haar neus gebeurt. (Voor haar idee) onopvallend ‘leest’ ze stilletjes mee met het boek van het koppel dat aan de andere kant van de stoel een soort synchroon-lees-competitie houdt. Ik begrijp nu de trotse blik van vader. Is het niet om de vroege leeftijd waarop het meisje al interesse in boeken lijkt te hebben, dan wel in het feit dat deze dame niet pas op het HBO, maar al in haar derde levensjaar in de gaten heeft dat boeken kópen overrated is. De profiteur.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.