Modebiënnale in de kerk

De volgers van Johannes Calvijn hameren graag op ‘eenvoud en soberheid’, de werkelijkheid is schrijnend genoeg anders. Natuurlijk is heel christelijk Nederland tot op zekere hoogte calvinistisch, maar de orthodoxere groepen baseren de grootste delen van de dogma op zijn ideeën. Zij vinden dat iedereen zich volgens bovenstaande code hoort te gedragen, en zeker ook hoort te kleden. Maar wanneer u een willekeurige zondagdienst bezoekt, zal iets anders zichtbaar worden.

Na het lezen van wat modebladen waarin gesproken wordt over dé mode (men spreekt altijd in termen van dé, als het op mode aankomt) van het seizoen zag ik in een keer de kerkwalk voor me. Flamboyante hoeden en kleding enkel in sobere kleuren.

Uitbundig zwart
Daar de orthodoxe kerk zich in de collectieve verbeelding voornamelijk kenmerkt door zwarte kleding en zwarte kousen, is de werkelijkheid een stuk uitbundiger. Het is niet dat u veel uitgesproken kleuren zult vinden die kerken. Het palet reikt van gebroken wit naar diep zwart. Wit wil nog weleens een verboden kleur zijn, als u bij het zwaarte punt van de kerk een kijkje neemt. Die sobere kleuren verhullen de ware aard van de kleding. Vaak zijn ze gemaakt van dure stoffen, vervaardigt in de perfecte snit. Getopt met een hoed die iedereen heeft (want opvallen is uit den boze), maar dan net iets groter of mooier dan die van de buurvrouw. Naast dat er natuurlijk vrouwen zitten met een enorm gevoel voor stijl. Zo kunt u op een bruiloft van een christelijk paar direct zien uit welk verband ze komen.

Een saillant detail: Zwart wordt sinds de reformatie al gezien als dé kleur voor eenvoudige christenen. Nu blijkt dat een zwarte stof in die tijd een van de duurste stoffen was. Ook hier verhult de kleur weer de extravagantie van de religieuze kledij. Dus wanneer u een oud schilderij ziet met een ‘rechtschapen, eenvoudige, goddelijke dienstknecht’ in het zwart, dan weet u nu dat het een van de kostbaarste kleuren uit die tijd is. Kortom: de geschiedenis herhaalt zich.

One reply on “ Modebiënnale in de kerk ”
  1. Wat vinden we het toch heerlijk om te zeiken ip een groep mensen! Dan voelen we ons meteen een stuk beter! Want zo ben ik toch niet…
    Laten we als christenen toch proberen elkaar toch te accepteren en niet de onderlinge verschillen te bekritiseren. Ook is het goed om je te verdiepen in de werkelijke reden van zulke dingen. Natuurlijk zullen er dingen zijn die noet goed gaan, helaas is dat in elke kerk zo. Maar hoe sterk sta je als christen als je elkaar bekritiseert? Komt op een niet-christen vreemd over…
    Ook zit er een tegenstelling in je verhaal want aan de ene kant moet alles zo eenvoudig mogelijk maar willen we toch een mooiere hoed dan de buurvrouw. Me dunkt dat dit niet gaat in de praktijk…
    Zelf ga ik zondag met mijn eenvoudige; goedkope alpinohoedje weer naar de strengorthodoxe kerk…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.