De klaproos tussen het onkruid

Je ziet het al aan haar wanneer ze langskomt op school. Ze loopt anders dan anderen. Met krukken. Cinda van Middelkoop is 18 jaar en zit in haar tweede jaar MWD. Ze heeft dagelijks vreselijke spierpijn en dat betekent dat studeren voor haar niet zo makkelijk is als voor de meesten van ons. Haar ziekte is bekend onder de naam fibromyalgie.

“Als je zou kunnen zien wat ik voel, zou ik onder de blauwe plekken zitten”

Ze voelt zich thuis op de CHE en het gaat mentaal beter dan voorheen, maar dat is wel eens anders geweest. De diagnose fibromyalgie kwam pas op haar zestiende en dat was lastig, want mensen begrepen het niet. “Ik heb weleens strafregels moeten schrijven, omdat ik de gymzaal uitliep om mijn handen in de kleedkamer even te koelen tegen de blessure die ik opliep; dat gaat namelijk erg makkelijk bij mij.”

Ook was Cinda een ideaal pispaaltje voor pubers met weinig zelfvertrouwen. “In de gang werd ik wel eens nageroepen: ‘Hé manke, loop eens door!’ Het was zo lastig dat ik ze niet gewoon kon uitleggen wat er aan de hand is, want je ziet nou eenmaal niets. Als je zou kunnen zien wat ik voel, zou ik onder de blauwe plekken zitten.”

Geloof
Haar geloof heeft haar door zulke moeilijke periodes geholpen. “Vorig jaar was ik op Opwekking en ik had de keus tussen twee diensten. De ene was een genezingsdienst en de andere een jongerendienst. Ik besloot naar de jongerendienst te gaan, want er is al vaker voor me gebeden en genezing bleef altijd uit. Bij de jongerendienst was ook ruimte voor gebed en je mocht je hand opsteken als je behoefte had aan mensen die voor je baden. Het voelde wat ongemakkelijk, maar ik deed het toch.”

“Het was bijzonder om het gebed van die mensen te voelen, maar opnieuw gebeurde er niets. Ik bad zelf ook. Niet om genezing, maar diep van binnen schreeuwde het: God, laat U dan alstublieft zien wat U met me wilt! Toen kwam er een onbekend meisje op me af die zei: ‘Als ik naar jou kijk, zie ik een klaproos voor me. Als je een klaproos uit de grond haalt, verdort hij. Hij kan niet zonder zijn wortels. Wees maar gewoon die mooie bloem.’ Noem het toeval, maar vanaf dat moment zag ik overal klaprozen staan. Je ziet ze zelf vast ook wel eens. Ze staan niet in mooi aangelegde parkjes, maar tussen het onkruid en de stenen en ze groeien prachtig.”

klaproos
De klaproos die Cinda vond in het paadje achter haar ouderlijk huis, tussen de stenen.

Cinda is ook een klaproos, je kunt haar wortels niet weghalen, want dan verdort ze. “Mijn ziekte is een deel van mij, maar ik bloei ondanks het onkruid en de stenen. Ik heb door het beeld van de klaprozen ook mijn doel voor ogen. Ik wil er in de maatschappij zijn voor mensen in moeilijkheden, tussen de stenen en het onkruid. Mensen naar wie niet geluisterd wordt, wil ik horen.”

Verwonderd neem ik even later afscheid van haar. Ze zet haar zwakte om in kracht en dat is volgens mij het mooiste wat je als mens kunt doen.

Ken of ben jij iemand met een bijzonder verhaal? Ik maak graag kennis met je.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.