LHBT: Ik wil dit lichaam niet meer

Ad Rem duikt in de wereld van de LHBT-community (lesbisch, homo, biseksueel, transgender)! In de maand juni zal Ad Rem elke week een student interviewen die lesbisch, homo, biseksueel of transgender is. Om aapjes te kijken? Nee. Om een beetje te kunnen begrijpen hoe een christelijke omgeving (zoals de CHE) ervaren wordt door mensen die ‘anders geaard’ zijn.

“‘Jij zult nooit een echte man worden,’ zei iemand nog tegen mij. Terwijl dat juist is wat ik wil. Het is wie ik ben.” Laurens* (23), die eerst een meisjesnaam had, kwam er afgelopen zomer achter dat hij geen mannelijk meisje was, maar een echte man. Maar wel geboren in het verkeerde lichaam.

“Ik wilde allesbehalve transgender zijn,” vertelt Laurens. “Maar ik kan niet meer door het leven op deze manier. Ik kleed mij mannelijk en ik zie er ook best mannelijk uit. Toch kan ik er niet onderuit dat ik vrouw ben. Eens in de maand word ik heftig geconfronteerd met mijn vrouw-zijn. Als ik in de spiegel kijk en ik mijn borsten zie, voelt het niet als iets dat bij mij hoort. Ik wil dit lichaam niet meer, ik wil mezelf kunnen zijn.”

In de zomer begint Laurens met gesprekken in het VUMC in Amsterdam, waar ze gespecialiseerd zijn in genderdysphorie (mensen die ontevreden zijn met hun biologische geslacht). De gesprekken vormen onderdeel van een intense screening van een halfjaar, waar ook psychologische tests worden uitgevoerd, om te kijken of een persoon met genderdysphorie ook wel echt baat zal hebben bij een transformatie. “Als ik eenmaal het medische traject inga, is er geen weg terug. Ik zal mannelijke hormonen krijgen en mijn baarmoeder en borsten laten verwijderen. Het is enorm zwaar en uitputtend. Fysiek, maar ook mentaal.”

Ondanks dat Laurens het zware traject te wachten staat, is hij nu overtuigd van zijn keuze en maakt hij enthousiast toekomstplannen. Als ik hem vraag wat hij gaat doen na zijn behandeling antwoordt hij resoluut met een grijns op zijn gezicht: “Uitgaan, een feestje vieren. Ik ben nooit normaal uit geweest. Ik voelde me nergens echt op mijn gemak. Ik heb altijd al naar festivals willen gaan, maar ook normaal door een stad lopen was niet iets wat ik zomaar deed. Ik zie er naar uit om mijn vrijheid en zelfvertrouwen terug te krijgen.”

“Ik ben zo onzeker geweest. Ik durfde niet naar werk-uitstapjes en vertoonde mij nauwelijks op school. Het idee van een hoorcollege vond ik veel te benauwend. Een zaal vol mensen, het is iets wat me beangstigt. Ik ben veel te bang dat mensen over mij zouden roddelen, of mij raar zouden vinden. Helemaal in een omgeving waar veel mensen vanuit hun geloof bepaalde overtuigingen, of vooroordelen hebben. Eigenlijk heb ik de afgelopen jaren niet geleefd, maar overleefd.”

Het overleven hield Laurens uiteindelijk niet meer vol. Na een stressvolle periode stortte hij in. “Afgelopen zomer ben ik opgenomen op de crisisafdeling van de psychiatrie. Ik zat vol met stress en kon het niet meer aan. Ik ben ongeveer drie weken opgenomen geweest.” Voor Laurens was er één bijzonder moment, waardoor hij wist dat hij niet langer door kon gaan zoals hij leefde. “Toen ik bijkwam van mijn psychose vroeg ik het personeel: ‘wanneer begint de operatie’? Ik dacht dat ik in het ziekenhuis was opgenomen voor een geslachtsverandering. Nu ik daaraan terugdenk weet ik: ik ben transgender.”

Maar helaas namen maar weinig mensen Laurens op dat moment serieus. “Iedereen dacht dat ik ‘in de war’ was, omdat ik net was opgenomen. Maar ik weet als geen ander dat dat kwam doordat ik zoveel stress had ervaren. Ik heb zo lang geprobeerd om mijn ware identiteit te verstoppen. Maar nu doe ik dat niet meer. Ik weet: ik ben transgender.”

Waarom ben jij niet anders dan andere mensen?

“Ik wil hetzelfde als wat iedereen wil. Ik wil gelukkig zijn. Ik onderscheid mijzelf nu wel omdat ik een traject in ga, maar dat doe ik met de intentie om gelukkig te worden en mijn leven te kunnen leiden als ieder ander. Mensen die met gelijke gevoelens rondlopen zou ik willen adviseren om hun gevoelens serieus te nemen. Start met gesprekken bij een psycholoog, maar loop er niet alleen mee. Het kostte mij ook veel om te delen dat ik transgender ben, maar ik merk dat ik nu steeds rustiger in mijn hoofd word.”

Als ik Laurens vraag of zijn naam mag worden gebruikt in het artikel twijfelt hij even. “Ik vind het eng als mensen eenmaal weten dat ik transgender ben. Ik ben bang dat mensen mij anders gaan zien. Toch wil ik geen dekmantel ophouden. Ik hoop dat ik andere transgenders met mijn verhaal kan steunen, of kan inspireren. Zodat ze weten dat ze niet de enige zijn.”

 

*Laurens wil graag anoniem blijven. Zijn naam is bekend bij de redactie.

2 replies on “ LHBT: Ik wil dit lichaam niet meer ”
  1. Wauw! Hoe gaaf dat jij je verhaal deelt. Jij mag er zijn, ook op de CHE, ook in dr christelijke wereld. Ik geloof dat God kijkt naar de harten van mensen, en niet naar hun geslacht. Follow your own dreams, chase them. Jij verdient om gelukkig te zijn! Heel veel succes met je operaties en het hele proces!

    Vanuit mn eigen kring kan ik zeggen dat de angst voot afwijzende reacties vooral bij jezelf zit, terwijl de meeste mensen met begrip en steun zullen reageren. Ik gun je het allebeste!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.