LGBT: “Ik moet bedenken of ik mijn baarmoeder weg laat halen”

Vorig jaar dook Ad Rem in de LGBT-community op de CHE. Voor zover die er was, tenminste. Niet om aapjes te kijken, maar om te begrijpen hoe een christelijke leefomgeving als de CHE is voor jongeren die anders geaard zijn. Deze week blikt Ad Rem terug op de afgelopen maanden van Laurens: zij wordt een hij.

“Een paar mensen noemen mij nu niet meer ‘zij’, maar ‘hij’. Mijn nieuwe naam is Laurens*. Dat is de naam die mijn vader mij had gegeven als ik geboren was als een jongen.” Laurens kwam er vorige zomer achter dat hij niet een mannelijk meisje, maar een echte man was. Wel een man die geboren was in het verkeerde lichaam.

“Ik ben afgelopen zomer eindelijk begonnen met mijn traject bij de VU. Het gaat mij eigenlijk te langzaam, maar ik ben ook wel ongeduldig. Vorige week miste ik een afspraak omdat de treinen niet reden. Om zoiets stoms heb ik nu al een maand vertraging. Daarbij zijn de afspraken ook best intensief. Ik moet gesprekken voeren, doe psychologische tests doen en moet nadenken over de toekomst. Of ik kinderen wil, wat voor hormonen ik wil nemen en hoe ik na het traject door het leven ga. Ik vind het best eng om zulke beslissende keuzes te moeten maken. Ik ben nu nog maar 24, dus over kinderen lig ik nu nog niet echt wakker. Maar als ik besluit om mijn baarmoeder weg te laten halen, kan ik sowieso geen kinderen meer krijgen. Daarbij kwam ik erachter dat zoiets als draagmoederschap eigenlijk verboden is in Nederland. De keuzes die ik nu moet maken worden dan zo definitief. Daardoor twijfel ik weleens over het traject.”

Toch schijnt het normaal te zijn, bijna gezond, om te twijfelen aan het traject, vooral voor jonge transgenders. “De psycholoog en mensen waarmee ik gesprekken voer zei dat het niet vreemd was dat ik soms mijn twijfels heb. Maar toch weet ik zeker dat ik hier goed aan doe. Wat ik wel lastig vind, is dat ik niet teveel mag twijfelen. Als ik enorm onzeker zou zijn over de transitie is de kans aanwezig dat de VU mijn traject zal stopzetten, voor mijn eigen veiligheid. Maar gelukkig is dat nu niet aan de orde. Aankomende week heb ik weer een afspraak staan.”

“Toch merk ik dat het traject veel van mij vraagt. Soms teveel. Het heeft mij uiteindelijk mijn relatie gekost. Ik kan nog niet goed van mijzelf houden. Van iemand anders houden is dan eigenlijk onmogelijk. Maar op dit moment is het ook goed zo: ik heb rust, en wil nu even niemand anders betrekken bij mijn transitie. Dit is iets wat ik alleen moet doen.”

Ondertussen droomt Laurens over de toekomst. “Ik kijk ernaar uit om een nieuwe start te maken. Ik zie er wel tegenop dat mensen moeten wennen aan de nieuwe ‘ik’. Ik wil niet bekend staan als  Laurens die ooit een meisjesnaam had. Toch denk ik dat ik sommige mensen wel moet betrekken in het proces, zodat zij ook kunnen mee veranderen. Ik denk dat het voor mensen in mijn omgeving soms ook erg lastig kan zijn. Maar nu moet ik eerst om mezelf denken en stevig in mijn schoenen staan.”

 

*Laurens wil graag anoniem blijven, zijn naam is bekend bij de redactie.

> Lees hier het eerste interview met Laurens.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.