Ik ontmoette Freek Vonk in mijn blote kont

Een vriend van mij werkte voor het televisieprogramma Jinek. Op een dag nodigde hij mij en een gemeenschappelijke vriend uit om langs te komen en een uitzending bij te wonen. En zo geschiedde.

Een blond productiemeisje wees ons galant naar onze zitplaats. Zij was aanzienlijk mooier dan de stoel die ze ons aanbood. Plastic en een beetje wiebelig. We werden weer van onze plek gehaald, we moesten vooraan zitten. We waren vlot en jong. Dat zou de reputatie van het programma goed doen, bedachten de gemeenschappelijke vriend en ik.

De gasten aan tafel waren saai en ik deed mijn best om m’n gezicht in de plooi te houden.  Gelukkig sloten we de uitzending af met een bandje. De overspannen regisseur had vooraf nog gezegd dat als het bandje ging spelen, het publiek nonchalant voor het bandje moest gaan zitten. Iedereen had devoot ja geknikt. Tijdens de uitzending was er geen van de brave, stramme Hollanders die het deed. Ik zag de regisseur nerveus op zijn toch al korte nageltjes bijten.

Naderhand deden we nog een drankje in de foyer waar ook Eva Jinek met haar toenmalige vriend Freek Vonk lekker voor het vaderland aan het wegdrinken waren. Zoals gebruikelijk na de nodige drankjes moest ik vrij urgent naar het toilet. Ik wist dat de toiletten boven waren, maar ik had gezien dat er beneden een invaliden toilet was, maar geen enkele invalide in de ruimte gespot. Ik zag mijn kans schoon. Ik vloog de wc in. Ik moest immers erg nodig. Toen deed zich daar een probleem voor. Ik kreeg de deur niet op slot.

Werkelijk geen idee waarom ik het dacht maar ik dacht: ”Oké, als ik heel snel ga dan komt er vast niemand binnen.” Mijn blaas en ik  hadden besloten dat dit een uiterst rationeel masterplan was. Mijn broek lag inmiddels op mijn enkels toen ik gekraak hoorde bij de deur. Door het onheilspellende geluid trok ik mijn broek tot halverwege mijn knieën. In moment van angst denk je kennelijk dat het beschermen van je knieën en onderbenen het belangrijkste is om te doen.

Met een grote theatrale zwaai klapte de deur open. Daar stond Freek Vonk. Zijn lange lichaam in contrast met z’n kinderachtige gympen. Ik stamelde ten overvloede: “Ja, ik ben effe aan het plassen.’’ Het had geen verhelderende werking, want hij keek zo verdwaasd alsof ‘ie zojuist een baby krokodilletje uit een olifant had zien komen. Al gauw kwam hij er achter dat zo blijven staan het nog een tikkie gênanter maakte en sloot zonder iets te zeggen de deur. Je moet weten dat ik niet zo idolaat ben aangelegd, maar een BN’er ontmoeten in je blote kont is alles behalve lekker voor je ego.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.