Hoi, ik ben Heidi en ik heb een depressie

Ze is niet elke dag aanwezig, maar als ze er is, is ze vaak vrolijk en kun je met haar lachen. Heidi is tweedejaars student Journalistiek en aan de buitenkant is haar niets aan te zien. Af en toe is ze wat meer op zichzelf, maar dat is in deze tijd niet iets heel bijzonders. Bij haar zit het echter net even wat anders: ze heeft last van een winterdepressie.

Heidi is vrolijk tijdens ons gesprek, maar dat is wel eens anders. Huilbuien en paniekaanvallen houden haar soms gevangen in haar bed. Vandaag had ze mentaal ook een zware dag. Nu is ze er gelukkig weer bovenop en vertelt ze me hoe het er nou precies aan toe gaat in haar hoofd. “Mijn winterdepressie houdt in dat ik gevoelig ben voor licht. Het is niet, zoals veel mensen denken, dat ik down word van regen en sombere dagen. Maar iedereen die de winter in Nederland doorbrengt, krijgt minder licht dan in de zomer. Bij mij zorgt dat voor depressieve gevoelens. Er hoeft dan soms weinig te gebeuren om in te storten. Vooral als ik te veel dingen tegelijk moet doen, gaat het mis. Ik weet dat ik het niet aankan, maar zie geen oplossing.”

Paniek

Als ze last heeft van paniek gaat het soms zo ver dat ze hyperventileert. Ik vind dat persoonlijk best heftig klinken, maar volgens Heidi valt het wel mee. “De eerste keer dat het gebeurde dacht ik dat ik gewoon een beetje overstuur was. Mijn moeder kwam kijken of het allemaal wel goed ging en zei dat ik hyperventileerde. Het is lichamelijk gezien niet gevaarlijk. Het ergste wat kan gebeuren is dat je zuurstoftekort krijgt en even bewusteloos raakt, maar dan kom je ook wel weer bij dus daar ben ik niet zo bang voor. Het hyperventileren is gelukkig ook niet zo vaak gebeurd.”

De klachten die even later wezen op winterdepressies begonnen in haar puberteit, maar ze kan het tijdstip niet precies aanwijzen. “Ik denk dat het zo rond mijn dertiende jaar was. Maar ik merkte het pas echt toen ik op mijn vijftiende wisselde van middelbare school. Ineens moest ik allemaal nieuwe vrienden maken en me bewust sociaal gedragen. Toen liep ik ertegenaan dat dat soms helemaal niet lukte. Natuurlijk speelde de puberteit ook mee in de onzekerheid die ik toen voelde, maar het komt vaak voor dat een winterdepressie begint in je puberjaren.”

Twijfel

Inmiddels is ze naar de huisarts gegaan. Hij stuurde haar door naar een psycholoog die het een ‘pittige depressie’ noemt. Ze weet zelf wat ze heeft, maar toch is ze onzeker. “Ik twijfel soms ineens aan mezelf als ik een dag niet op school ben geweest. Ik weet dan heel goed waarom ik er niet was en dat ik het echt niet aankon, maar toch stel ik mezelf dan soms de vraag: ‘Ben ik niet gewoon lui?’”

Wij weten allebei dat dat niet zo is, maar dat geldt niet voor iedereen. “Soms zou ik liever een gebroken been hebben. Dat is natuurlijk heel beroerd, maar mensen zien dat en begrijpen dat je een tijd niet kunt werken. Ik kan moeilijk tegen iedereen zeggen: “Hoi, ik ben Heidi. Ik heb een depressie en soms huilbuien, schrik daar niet van.”

Ze lacht terwijl ze dit laatste zegt en ik lach mee. Het klinkt grappig, maar er zit een diepe kern van waarheid in. Heidi leert mij dat ik verder moet kijken dan het uiterlijk. Sommige gebreken, zoals een gebroken been, zijn zichtbaar. Voor andere moet je iets beter kijken.

One reply on “ Hoi, ik ben Heidi en ik heb een depressie ”
Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.