SPH-student Luuk: Van werken naar studeren

Luuk van Amersfoort is 27 jaar en is via allerlei omwegen uiteindelijk terecht gekomen op de CHE. Hij zit in zijn laatste jaar van de opleiding SPH.

Luuk herkent mij meteen als ik de CHE binnen kom lopen, hij vertelt dat ik de primeur krijg voor het allereerste interview met hem. “Dan kan het alleen maar meevallen, toch?”

Met omwegen naar SPH

Luuk vertelt: “Ik ben geboren en getogen in het mooie Wageningen, ik heb een zusje en twee leuke ouders. Het was altijd wel gezellig bij ons thuis. Waarschijnlijk vond ik het zo leuk, dat ik zelf ook maar in Wageningen ben gaan wonen. Ede is natuurlijk dichtbij, dus vandaar dat ik hier mijn studie doe. Het is trouwens niet m’n eerste opleiding. Tien jaar geleden heb ik al een jaar SPH gedaan, maar toen ben ik gestopt. Ik wilde werken en de student (zonder studie) uithangen. Dat was in Nijmegen, en daar heb ik het erg naar m’n zin gehad. Het was vooral leuk om daar nieuwe mensen te leren kennen. Daarna ben ik begonnen aan de studie Sport Beweging en Educatie, helaas haalde ik een toets in het eerste jaar niet, waardoor ik noodgedwongen weer moest stoppen. Dat vond ik best jammer, toen ben ik maar gaan werken. Maar als je wat wilt moet je een diploma hebben en die had ik niet.”

“Na twee onafgeronde studies en veel baantjes besloot ik weer te gaan studeren.”

Ontdekken wat ik wil

“Na twee jaar van het ene baantje naar de andere te zijn geslingerd, heb ik besloten om toch weer SPH te gaan studeren, dit keer dus op de CHE. Je hoort vaak dat mensen hier naar school gaan omdat de school een christelijke identiteit heeft, maar dat was bij mij niet het geval. Het begin was zeker wel pittig, ik moest echt weer leren om te leren. Dat gaat namelijk niet vanzelf. Daarnaast is SPH echt zo’n vrouwenstudie. Soms werd ik er helemaal gek van. Maar gelukkig kwam het allemaal goed. Het eerste en tweede jaar waren we veel bezig met creatieve vakken en muzisch werken. Als ik nu terugkijk vond ik dat eigenlijk het allerleukste van de opleiding. De stage in het derde jaar vond ik ook heel gaaf; ik deed dat bij de maatschappelijke opvang in Ede. Daar zaten onder andere veel verslaafden en daar kwam ik er ook achter dat ik later graag met verslaafden wil werken. Misschien in combinatie met sport. Ik waterpolo zelf vijf keer in de week en het lijkt mij gaaf om mijn grootste hobby met verslaafde mensen te delen, zodat ik ze kan helpen.”

Dromen van een bounty-eiland

“Dromen heb ik wel genoeg! Met een reis naar Noorwegen als een van de eerste dingen op m’n lijstje. Een bounty-eiland is trouwens ook niet verkeerd. Maar als ik mijn droomleven realistisch zou moeten schetsen is dat gewoon huisje, boompje, beestje. En lekker koken, want dat vind ik naast waterpolo superleuk om te doen. Verder wil ik gelukkig zijn met vrienden en familie. En tot slot natuurlijk gewoon lekker mezelf blijven en een klein beetje herrie schoppen waar het kan!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.