Waarom de lat mij dwars zat – COLUMN

Geen idee wat ik met mijn leven aan moet… En zo heb ik het ook graag. Als aan mij gevraagd wordt wat ik na mijn opleiding wil doen zeg ik nog steeds “geen idee” en ik vind het heerlijk. Tuurlijk, soms raak ik verdwaald in een leeg, doelloos gevoel, maar dan herinner ik mezelf eraan dat ik nog helemaal niets hoef te zijn en dat het leven zichzelf ontvouwd. En dat allemaal naar aanleiding van de uitspraak van een psychologe die ooit tegen me zei: “maar je hoeft nu toch nog niet te bereiken waar je later pas wilt zijn?”

Het grootste gedeelte van mijn recente leven spendeerde ik aan zorgen maken over wie ik was en vooral wie ik níet was, maar wel wilde zijn. Volg je me nog? Want ik zelf kon die filosofie nauwelijks bijbenen. Zelf was ik nogal gemiddeld. Ik was een typische ‘een-zeven-voor-alles-op-de-havo’ leerling. Ik was in weinig dingen heel slecht en in nog minder dingen heel goed. En dat rekende ik mezelf zwaar aan. Ik mijn leeftijdsgenoten het immers allemaal stukken beter doen. De één was goed in sport, de ander ontzettend slim en deed dan ook vwo-plus-plus-extra-ultra. Anderen waren goed in taal, muziek, konden goed tekenen, waren ontzettend goed op sociaal gebied, of -en dit was altijd een troefkaart- hadden een relatie. Iedereen leek het beter te doen, wat alleen maar  werd uitvergroot in wat ik niet kon, of niet dacht te kunnen. Ik wist niet wie ik was, waar goed in was, of wat mijn leven zou moeten voorstellen.

Ik moest meer mijn best doen, beter zijn dan de rest

Vanbinnen ontstond een torenhoge lat. Een lat die me dwong naar iets toe te werken van belachelijke standaarden. Leeftijdsgenoten konden het inmiddels ook! Op YouTube kon ik iedere dag voor mezelf bewijzen hoe leeftijdsgenoten al miljonair konden worden door daar video’s te maken. En om me heen zag ik vastberaden mensen werken naar een duidelijk doel. Maar dat had ik gewoon niet. Dus dat werd een vraagstuk dat ik jarenlang zou willen beantwoorden. Ik moest meer mijn best doen, beter zijn dan de rest. En het liefst zo snel mogelijk! Op mijn eenentwintigste zou ik afstuderen en carrière gaan maken. Is dat gelukt? …

Nou, nee niet echt. Ik ben nu eenentwintig jaar oud. Ik heb twee studies afgekapt na een jaar, heb twee tussenjaren gehad met meerdere, kortdurende bijbaantjes waar ik voor het grootste gedeelte een hekel aan had. Ik heb alleen een havodiploma.

Ik ben een sterker en gezonder persoon dan ooit tevoren

Maar…

Nu doe ik een opleiding waar ik veel plezier uithaal. Ik heb in mijn vorige opleidingen meerdere skills opgedaan en ben een sterker en gezonder persoon dan ooit tevoren. Nee, ik ben niet op mijn eenentwintigste aan het werk gegaan en heb niet mijn standaarden bereikt. En als ik om me heen kijk wil ik dat ook helemaal niet meer. Sterker nog, ik heb geen standaarden meer voor mezelf (op mijn absolute best doen, na). Mijn leven is prima hoe het nu is, niet perfect, maar prima. Dus nee, ik heb geen idee waar mijn leven naartoe gaat en dat wil ik niet weten ook. Het is veel leuker om dat af te wachten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.