SPH’er Emily over studeren, heimwee en haar held

Het koude en natte weer houdt SPH-student Emily niet tegen om naar school te komen voor een interview. We gaan gezellig aan een tafeltje zitten kletsen.

Van bijbaantje naar opleiding

“Ik ben Emily en ik ben 25 jaar oud”, begint ze haar verhaal. “Inmiddels zit ik in mijn vierde jaar van SPH en ga ik afstuderen. Ik ben alweer vier jaar getrouwd en woon samen met mijn man in een appartementje. Ook hij zit nog hier in Ede op school, maar als we klaar zijn met onze opleiding willen we wel graag verhuizen. We komen allebei uit Flakkee, het puntje van Zuid-Holland. Ik heb altijd water en boerderijtjes om mij heen gehad en dat mis ik toch echt wel in het vlakke Ede!”

“Het is wat wonderlijk, maar tot mijn twintigste zat ik op de middelbare school”, lacht Emily. “Na mijn havo wist ik niet zo goed wat ik wilde, toen ben ik maar vwo gaan doen. Helaas haalde ik mijn examen niet waardoor er nog een jaartje bij kwam. Ondertussen had ik al wel vanaf mijn zestiende een bijbaantje in de gehandicaptenzorg. Mijn zusje heeft autisme en een verstandelijke beperking, zo kwam ik al snel in aanraking met hulp- en zorgverlening. Ik vond dat heel tof om te doen, en zo begon ik na vwo aan de opleiding Creatieve Therapie in Nijmegen. Op een bepaald moment moest ik een toets leren en eigenlijk kwam ik er toen achter dat hulpverlening veel meer bij mij past dan wat ik nu deed. Hoewel ik altijd zei dat ik nooit SPH ging doen, ben ik daar toch eens wezen kijken. En uiteindelijk ben ik toen ook echt de studie gaan doen, van die keuze heb ik nooit spijt gehad!”

“Op een gegeven moment wilde ik al mijn spullen pakken en weggaan”

De biezen pakken en terug naar Flakkee

Emily vertelt verder waarom ze deze opleiding nou zo tof vindt: “Ik hou ervan om mensen te ontmoeten en dat doe ik de hele dag door. Ik praat met de mensen die ik begeleid, met mijn studiegenoten, met jongeren en daar geniet ik echt van. Daarnaast vind ik het heel gaaf dat je zoveel stages moest lopen. Het derde jaar was bijna helemaal een stagejaar. Dat deed ik bij een zorgboerderij van ’s Heerenloo. Dat was echt een hele leuke tijd, maar ergens was het ook een beetje lastig. Ik kreeg namelijk heel erg heimwee naar Flakkee met alle leuke boerderijtjes waar ik was opgegroeid. Op een gegeven moment spookte het echt door m’n hoofd om al mijn spullen te pakken en terug te gaan naar mijn geboortedorp. Gelukkig was ik niet zo gek om dat echt te doen, maar door die stage weet ik wel wat mijn droom is. Later wil ik graag een zorgboerderij starten voor mensen met een verstandelijke beperking en autisme, net als mijn zusje. Het is tof om in een hele leuke omgeving met gehandicapte mensen om te gaan. Die droom wil ik naar mijn studie zeker waarmaken.”

Vrijwilligers werk en een stoere moeder

Buiten haar opleiding om doet Emily nog veel extra’s. Zo is ze drie keer in de week vrijwilligster bij Youth for Christ. “Op maandag twee keer en op woensdag een keer trek ik met jongeren uit Ede op. Vaak maken we het erg gezellig en doen we spelletjes. Ook komen ze regelmatig bij ons thuis over de vloer. Mijn man en ik hebben een programma geschreven waarin we met een klein groepje de vraag beantwoorden ‘wie ben ik?’. Dit keer gaan we het hebben over ‘wie is jouw held?’.”

Als ik aan Emily vraag wie haar held is begint ze te lachen. “Ja, goeie vraag”, zegt ze. “Ik heb er natuurlijk zelf ook al over nagedacht toen ik die avond voorbereidde, maar ik weet het dus niet! Ik denk namelijk dat ik van heel veel mensen een beetje wil zijn. Als ik dan echt moet kiezen ga ik voor mijn moeder. Ik vind haar echt een stoere vrouw. Ze zorgt in haar eentje voor mijn twee zusjes en ze heeft ook nog haar eigen schoonheidssalon. En nu gaat ze ook nog uitbreiden! Op mijn moeder ben ik echt trots”, sluit Emily haar verhaal af.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.