COLUMN: Mijn oma snapt Facebook beter dan ik

Ik besloot enige tijd geleden dat het een goed idee was om te stoppen met Facebook. Ik was er teveel tijd aan kwijt. Elke keer dat ik online kwam bleef ik maar bezig met liken en chatten. En dat vrat tijd.

Een paar maanden geleden kwam ik weer terug naar Facebook. Maar op de terugweg naar Facebook ben ik kennelijk ergens verkeerd afgeslagen, want dit was het oude smoelenboek niet meer. Alle vrienden die ik op Facebook had waren verdwenen, en in plaats van kreeg ik een stel zwendelaars op mijn tijdlijn.

Vroeger was een oplichter een louche persoon die je tegenkwam in een donker steegje. Tegenwoordig zie ik ze OVERAL op mijn tijdlijn. Daar noemen ze zichzelf ‘The LAD Bible’ of ‘Virgin Radio Lebanon’ of ‘De Beste Whatsapp-berichten ooit’. En ik trap elke keer in hun trucjes. Want die gasten komen steeds maar weer met hordes foto’s, video’s en verhalen. Foto’s van lieve katten, filmpjes die iedereen over een paar minuten vergeten is en een verhaal dat – als je het leest – je leven ECHT gaat veranderen.

Ik heb inmiddels tien van dat soort verhalen gelezen. En raad eens? Ik ben nog steeds single, ik doe nog steeds dezelfde opleiding en ik heb nog steeds geen voltijdbaan. Dan voel ik me opgelicht.
Of bijvoorbeeld dat ik op Facebook zie dat er een evenement is: ‘Wereldkampioenschap dikke BMW’s omgooien met Hilda’. En ik denk: Goh, gezellig. Ludiek feestje, nieuwe mensen ontmoeten. Er stond op Facebook dat er meer dan 50.000 mensen zouden komen, en er was gewoon helemaal niemand. Zelfs Hilda in hoogst eigen persoon schitterde in afwezigheid. Je wordt bezwendeld waar je bij staat.

En toen ik in die puinzooi van sociale media terugkwam was er maar één iemand die Facebook nog gebruikte zoals ik het kende. En dat was mijn oma. Facebooken was voor haar een hele gebeurtenis. Om de zoveel maanden startte ze haar computer op om dan meer dan VIJF uur achtereen op Facebook te zitten. Alles van het afgelopen kwartaal kreeg een like en een reactie. Als het echt leuk was wat je neerschreef werd het gedeeld.

Als je dan inlogde op je smoelenboek en je had ineens zesentwintig meldingen wist je wie er weer eens online was geweest. Mijn oma heeft niet lang genoeg geleefd om mijn columns te kunnen lezen. En ondanks de meewarige irritatie die ik elke keer voelde als ze weer online was geweest, hield ik ontzettend veel van haar reacties en haar likes. Want mediawijs was ze niet. Het ging haar gewoon om het ouderwets sociale.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.