Jij hebt een burn-out? Hahahaha.

Op school had ik een overblijf-juf. Pittige vrouw. Pittig kapsel ook. Bloemetjesrok en bulderlach. Ze kon onwijs goede pleisters plakken, had een goede voorlees-stem en een onwijs grote vormfout in haar overblijf-programma: Het drong nooit tot haar door dat er zoiets als eetlust bestond.
“De kindjes in Afrika hebben honger, liefje. Jij hebt gewoon trek.”
Misschien zat er geen honger in mijn lijf, maar op die momenten zat er genoeg moordlust in mij.

De hele frase heeft me gedurende mijn kindertijd getergd. Nu fascineert ze me. Ik gun de Afrikaanse kinderen van harte een goede voeding, maar hoe vormt ze op enige wijze een rechtvaardiging voor het feit dat mijn eigen maag leeg is?
Relativeren is niet hetzelfde als erkennen.
Je zou denken dat, na enige jaren, deze frase wel uit het leven verdwijnt. Niets is minder waar. Ze is terug als nooit tevoren, maar ze verschijnt in andere jasjes. Meer dan ooit.

We leven in een prestatie-maatschappij. Maar kennelijk moeten zelfs onze problemen grandioos zijn voordat ze aandacht of hulp verdienen. Voor een burn-out hoef je geen student te zijn. Je hebt minstens een middelbare leeftijd, voltijdsbaan, zes kinderen en een vechtscheiding nodig, en dan word je misschien serieus genomen.
Ik heb quotes gehoord waarvan je steil achterover slaat. De kindjes in Afrika zijn terug, en ze zijn hongeriger dan eerst.
“Een burn-out? Maar je studeert toch alleen maar?”
“Je moet je gewoon minder druk maken. Dan stress je minder.”
“Het wordt pas erg als je een baan krijgt!”

Overal om mij heen zitten jonge, fantastische mensen. Mensen die een studie combineren met vrijwilligerswerk, een baan, portfolio en stage.
Ik wil niet in een wereld rondlopen waar 43 procent van alle jongeren mentale klachten heeft zonder dat iemand dit serieus neemt. Waar de maatschappij zichzelf een bloemetjesrok, pittig kapsel en liefdevolle onwetendheid aanmeet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.