Column: Ik ben zo irritant

Het is muisstil op de redactie. Iedereen is aan het werk. Het zou me niet verbazen als zelfs mijn gedachten te horen zijn. Momenteel zijn die samen te vatten in: ‘Zal ik het doen..?’ Vooruit, daar gaat ‘ie. Krrrrrrak.

Ik hou mijn adem vast, maar er komt geen reactie. Ik doe het nog een keer. Krrrrrak. De stilte wordt verder alleen onderbroken door geritsel met papier en dus af en toe door mij. Na een paar minuten verschijnen er twee ogen boven de computer van degene tegenover me. ‘Wortel?’ Verontschuldigend kijk ik haar aan: ‘Uhm… Ja. Sorry.’

Ik ben zó irritant. Zelf oefen ik met gekromde tenen mijn stare of doom uit als iemand hardop zit te knagen in een openbare ruimte. Je bent geen konijn, hou even rekening met de mensen om je heen. Tegelijkertijd snap ik dat je soms gewoon wortelcravings hebt (No? Just me?) en hoe opgelaten je je kunt voelen als je het geluid nabootst van zeven instortende gebouwen.

Hetzelfde geldt op het station, als de trein tuffend stil komt staan en de deuren open gaan. Wat er dan gebeurt kan het best vergeleken worden met de ticketsale van Beyoncé, gevolgd door een Rode Zee-effect. Wat lijkt op een enorme groepsknuffel is in werkelijkheid Hungergames 2.0.

Toch doe ik er net zo hard aan mee. Elleboogwerk is nog niks tijdens de spits op Utrecht Centraal, onder het motto ‘Mijn koninkrijk voor een zitplek!’. Als iemand dacht dat hij dat smerige plekje op de trap van me kon stelen, had hij het mis. Dus wanneer anderen me het bloed onder de nagels vandaan halen, moet ik me bedenken: ik doe er net zo hard aan mee.

Ik ben degene die naar de kassa holt die net open gaat terwijl jij al twintig minuten staat te wachten. Ik ben degene waardoor jij het podium niet kunt zien. Ik ben degene die de bal steeds over de heg trapt. Ik ben de buurman die hem lek prikt. Ik ben degene die verliefd wordt op iemand anders zodra het aan is. Ik ben de crush die nooit verliefd op jou zal worden. Ik ben de hond die je huiswerk opeet en de de leraar die je niet gelooft.

Ik ben zó irritant. Ik zie de gekromde tenen en stares of doom heus wel. Toch kan ik het niet laten. Ik knauw lekker door. Ik moet vast energie opbouwen voor de groepsknuffel van vanavond.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.