COLUMN: Waarom willen we allemaal diezelfde trouwfoto’s?

Een mistige waas bedekt lichtjes de bomen. Een paar dauwdruppels hangen nonchalant in de takken. Het bos ziet zo groen dat ik alleen al bij het kijken naar de foto een stoot zuurstof op m’n longen voel klappen. Ergens in de verte staat een stelletje. Zij in een romantische kanten jurk en hij in een pak. Donkerblauw. Of zwart.

Een video mag niet ontbreken. Videoproductiebedrijf LoveBirds Productions zorgt ervoor dat de dag onder de begeleiding van een zwoele singer-songwriter stem in beeld gebracht wordt. Het waterige zonnetje belooft dat het een prachtige dag gaat worden. De jurk hangt buiten de rustieke boerderij van haar ouders te wachten totdat de kersverse bruid haar aan zal trekken. Dan een close up van een ketting en een stropdas. Dan de geregisseerde ontmoeting tussen de bruid en bruidegom. Huilen. Prachtig.

Ook het interieur van de trouwlocatie is tiptop in orde. Er is een weiland gehuurd. Een doek is gespannen waar de gasten zich aangenaam kunnen verzamelen. Een lange houten tafel versierd met groen en witte bloemen. De bruid en bruidegom weten precies waar ze moeten zitten want op hun stoel staat: Mr & Mrs. Handig. Als het donker wordt is er vuur en jampotjes met waxinelichtjes.

Op de mooiste dag van je leven is het van groot belang dat dit tot in esthetisch detail wordt vast gelegd. Da’s leuk voor later. Ontzettend enig inderdaad. Waarom wil iedereen het op precies dezelfde gelikte wijze vastleggen? Ik verlang wel weer naar een vette vinger van een schoonmoeder op een foto. Of een ongemakkelijke oom die weer voor de zoveelste keer die slechte grap vertelt. Of een nichtje dat haar jurkje net te kort heeft gekocht en het zenuwachtig richting haar knieën trekt. Want juist die gekke momenten is wat de dag uniek maakt. En niet de filmische hoogstandjes van de videograaf of het hipsteroog van de fotograaf.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.