COLUMN: Vogelhuis

Sinds kerst merk ik dat m’n vader steeds meer achteruit gaat. Zo heeft hij vaak geen idee hoe zijn kleinkinderen heten en overziet hij veel dingen niet meer. Kon hij die dingen eerst nog goed verborgen houden achter een masker van intelligentie en flauwe grapjes, nu valt het steeds meer op.

Omdat hij veel dingen niet meer weet en niet meer overziet loopt hij vaak de hele dag achter m’n moeder aan. Soms wordt m’n moeder daar zo zat van dat ze de fiets pakt en wegrijdt. Dan ploft m’n vader op de bank en staart voor zich uit tot ze terug is.

Pas kocht ma een nieuw vogelhuis voor m’n vaders duif. Die leeft al jaren in een oude kooi tegen het huis aan. Helaas zat er in de nieuwe kooi geen stokje om op te slapen. M’n vader zou het wel even maken. Drie dagen is hij met vier kleine plankjes in de weer geweest bij de kooi. Soms zag ik hem staren naar de plankjes in zijn handen. Hij had geen idee wat hij aan het doen was.

Het zijn geen uitzonderingen of voorbeelden, het is regel en realiteit. Steeds minder overziet hij wat hij aan het doen is. De simpele dingen die hij al jaren doet gaan prima, zoals de was ophangen en aardappels schillen. Dan kan hij terugvallen op een routine en gewoonte. Maar nieuwe dingen en veranderingen lukken niet.

Vaak zorgt dat voor frustratie omdat hij soms door heeft dat hij achteruit gaat. Dan staart hij gefrustreerd voor zich uit en vertelt mijn moeder dat hij zichzelf waardeloos vindt omdat hij niets meer kan. En ondanks dat m’n moeder hem dan probeert moed in te praten, weten we allemaal dat hij steeds meer gelijk krijgt. Zijn leven is als die steiger die het meer in loopt en steeds verder uit elkaar valt tot er niets meer over is om op te staan.

Het is zaterdag. Ik loop naar beneden en vraag of het gelukt is met het stokje voor de duif. “Nee, daar heb ik nog niet naar gekeken” antwoordt m’n vader. Dat zal mijn zaterdagklusje wel worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.