COLUMN: Lekker hoopvol, lekker naïef

‘Er hangen geen touwtjes meer uit de brievenbussen, we vertrouwen elkaar niet meer. Een ondernemer zei: wat ik vroeger met een handdruk bekrachtigde, gaat nu met 5 contracten. Een ander zei: als ik een brug moet bouwen, heb ik meer juristen nodig dan ingenieurs.’ 

Elk medium heeft er inmiddels wel wat over gezegd. Jan Terlouw en zijn spraakmakende monoloog bij DWDD. Als je het nog niet gezien had, heb je ‘m waarschijnlijk toch maar even terug gekeken, want anders is het zo lastig meepraten in de pauze, of tijdens een saai college.

Bij zoiets viraals is het natuurlijk ook onvermijdelijk dat er mensen zijn die er graag wat kritisch over willen zeggen. In de trant van: ‘Vroeger was alles beter? My ass!’ En geef ze eens ongelijk. Alles was helemaal niet beter vroeger. Weet je die oorlogen nog, Jan? Nou!? Ja, oké, de muziek was misschien wat beter. Maar alles?! Jan.. go home, you’re drunk.

Volgens Jan vertrouwden mensen elkaar vroeger meer. Er hingen touwtjes uit de deur. Kon je zo overal naar binnen lopen. Naïef noem ik dat! Sorry hoor, Jan, dat jullie vroeger zo naïef waren. Sorry, dat we nu zoveel bedachtzamer, zoveel slimmer zijn!

En hopsa, de nuchtere, Hollandse mentaliteit heeft een goede bedoeling weer platgebagetaliseerd! Een boodschap van hoop met realiteit vermoord. Iemand anders nog een mooi, nobel streven in een metafoor gegoten die we kapot kunnen beargumenteren? Kom maar op!

Ik word er strontziek van. We horen alles, maar luisteren niet. We zien alles, maar kijken niet. Ik sluit me aan bij een quote van een vriendin: “Hoe ouder ik word, hoe minder ik deze wereld begrijp.” Wanneer hebben we het vermogen gekregen een 85-jarige man, met een CV waar Obama nog jaloers op is (overdrijven is leuk, moet je ook eens proberen), te reduceren tot hooguit: een schattige oude man.

Nu heb ik het natuurlijk niet over iedereen. Sterker nog, dit wordt hoogstwaarschijnlijk het televisiemoment van het jaar. Veel mensen waren oprecht geraakt. Ik ook. Maar hoelang duurt het voordat ook zij dit (on)bewust weer gerelativeerd hebben?

Het grappige is: zelfs Jan Terlouw beargumenteerde tijdens een 4 mei lezing dat elkaar vertrouwen, niet altijd goed uitpakt:  ‘Vertrouwen in fundamentele goedheid van mensen is sympathiek, positief, optimistisch, maar wordt helaas vaak gelogenstraft.’ 

Het is dus inderdaad naïef om een touwtje uit de deur te hangen. Maar maakt dat het minder nodig? Als we geen touwtje uit de deur durven hangen, zullen we nooit weten wanneer we elkaar weer vertrouwen kunnen. Als we geen touwtje uit de deur durven hangen, geven we elkaar geen kans vertrouwen te winnen. Als we niet naïef durven zijn, ben ik bang dat we elkaar nooit zullen gaan vertrouwen.

Waarom ik Jan vertrouw? Niet enkel om de passie, kennis en ervaring dat sprak, maar vooral omdat er geen greintje eigenbelang in zijn betraande ogen te zien was.

Ik vind het belangrijk. Als ik die jeugd zie zitten, dan denk ik: potverdorie daar zijn we toch voor. Ik heb een prachtig leven gehad, ik wil dat jullie dat ook hebben.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.