COLUMN: ‘Ik heb het druk’ (said everyone ever)

Waar op de tafel vanochtend nog enkel een paar kranten lagen, ligt het nu vol met onsamenhangende items. Een lege fles wijn, een kapotte mandarijn en opgebrande taartkaarsjes (vanaf nu een woord). Het is de vooravond van de mooiste dag van dit blok: de dag na de deadline. Hoewel dat vooruitzicht goddelijk en onbeschrijfelijk is, moet je altijd oppassen dat het je niet verlamd. Er moet nog zoveel gebeuren. Morgen rust… morgen.

Naast die onsamenhangende items – die allemaal met eten te maken hebben, snap je – zul je de grote lijnen van de voorgaande situatieschets wel herkend hebben. We antwoorden per slot allemaal hetzelfde op de vraag ‘hoe is het nou?’ Je krijgt even bedenktijd. Nog heel even….

Juist. Je hebt het druk. En inderdaad, je bent niet de enige. De deadlinestress klinkt je niet onbekend in de uren… eh, oren. Vooral dat goddelijke vooruitzicht naar dat magische moment en dat magische woord: ‘rust’. Twee maanden, of eigenlijk vooral de laatste twee dagen, heb je keihard gewerkt en het resultaat mag er wezen. Genoeg mensen hebben je gezegd hoe trots ze op je zijn. Uiteindelijk besluit je het daar dan maar mee eens te zijn.

Het moment van je verdiende rust is daar. Voldaan loop je weg bij het postvakje van de docent die je die stress verschuldigd is. Terwijl je het koffieapparaat nadert, voel je al iets opborrelen. Het zal wel niks zijn. Het is gewoon even wennen, die rust. Je plaats het bekertje en ziet hem langzaam gevuld worden met dat eerste beetje hemelse vloeistof na al die ellende.

Je bekertje nadert je mond, de eerste slok stroomt langs je lippen en glijdt langzaam door je lichaam. Je werpt een blik over het atrium. Leeg. Een leeg atrium. Waar is iedereen? Net zo langzaam als dat de koffie je lichaam poogt op te wekken, realiseer je je dat deze rust SUPER ONPRODUCTIEF IS! Waar ben je mee bezig?! Iedereen is keihard bezig, iedereen heeft stress, en jij? Jij staat een beetje rust te nemen. Belachelijk. En vooral totaal nutteloos. Hup. Aan de slag, je hebt echt nog genoeeeeg te doen!

Waar ik constant uit keek naar rust, merk ik nu dat ik daar alleen maar onrustig van word. We lijken wel geprogrammeerd om te programmeren, om bezig te zijn, om een concreet doel te verbinden aan elke seconde van ons bestaan. Slapen geeft energie en is daarom nodig. Een diploma geeft een baan en is daarom nodig. Eten geeft leven en is daarom best wel nodig. En wat geeft rust? Niks concreets. Dus niet nodig! Rust is introvert, laat zich nooit horen, lijkt geen sterke mening te hebben. Toch is het onmisbaar in deze schreeuwende maatschappij. 

Geniet van je rust. Wil je het niet doen omdat je het verdient, doe het dan omdat het nodig is voor de volgende periode van ‘IK HEB HET DRUK’. En anders om de ‘je moet rust pakken’-medemens voor te zijn. Lukt het dan nog niet, dan geef ik je gewoon een deadline: komende week plan je een uur rust in. SCHRIJF IN JE AGENDA. NU! Anders krijg je een onvollldoendeee

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.