“Sorry dat ik de drang heb om iemand te vermoorden”

Een bijzondere headline kwam voorbij: “Man met auto-brouwerij-syndroom vrijgesproken van rijden onder invloed”. Een bizar verhaal. De man was wel degelijk dronken rond gaan rijden, maar het was niet zijn schuld. Hij kan er namelijk ook niks aan doen dat zijn lichaam koolhydraten automatisch omzet in alcohol. Dus is hij vrijgesproken door de rechter.  

“Het is en blijft jouw leven”

Een vrijstaande bungalow halverwege een berg. Een veranda die uitkijkt over de rivier die onderlangs stroomt. Een meertje op de bergtop en een miezerig klein dorpje aan de voet van de berg. De berg in kwestie bevindt zich ergens in Colorado of Texas. Dat is wat ik zou beschrijven als je mij vraagt naar mijn

Column: De extravert in de introverte wereld

Al jaren hebben introverte mensen voor een plek moeten vechten in deze extraverte wereld. Steeds weer uit hun comfortzone om hun stem te laten horen. Maar nu zijn de (wc-)rollen omgedraaid. Opeens moet iedereen zich voegen naar de lifestyle van de introverten. Thuisblijven, met niemand praten en met een boek en een kopje thee op

Leven met een Limburgse identiteit

Elke vrijdagmiddag kan ik niet wachten om mezelf met een enorme logeertas, die tijdens NS-spitsuren meteen dienst doet als stormram, in de trein te proppen en een kleine tweehonderd kilometer af te zakken naar mijn ouders in Zuid-Limburg. Eenmaal daar aangekomen begint mijn andere leven. Een leven waar ik, zoals het er nu uitziet, nog

Verplicht vakantie

Afgelopen weekend hoorde ik van een vriend dat het feest was in zijn geboorteland. Hij vertelde over mensen die een gat in de lucht sprongen van vreugde. Dansende, uitbundig feest vierende mensen. De vrijetijdskleding werd uit de kast gehaald en vrouwen eisten hun plek achter het aanrecht op om de lekkerste baksels te maken.  

‘De liefde’ wordt altijd zo enorm opgehemeld

Ik las laatst een geweldige thriller. Een complexe moord, een spannende zoektocht, heerlijk. Toch belandde het boek tegen het laatste hoofdstuk met een klap tegen mijn slaapkamermuur. Zo’n 400 pagina’s lang was ik aan het lijntje gehouden, in de veronderstelling eindelijk een romantiek-loos boek te hebben gevonden. Maar nee hoor, in het laatste hoofdstuk werden