Medelijden in de trein – TREINLEVEN

Soms vraag je je af waarom je bepaalde blikken krijgt. Heb ik een ochtendkapsel? Staat mijn gulp open? Hangt er een Dorito in mijn haar? Vandaag is zo’n dag.

Het is rond het middaguur als ik de trein vanaf Ede naar mijn oma instap. Ik kan me altijd verheugen op deze reis, want vanaf Utrecht voert de bus me verder langs molens, rivieren en heerlijke landschappen. Dan weet ik dat bij oma Scrabbel al ‘subtiel’ op tafel staat en de groentes van eigen land op het aanrecht liggen. Een reis met zo’n vooruitzicht, daar is moeilijk tegenop te zien.

Gratis bemoediging

Eenmaal op een stoeltje in de coupé, merk ik dat een stel aan de linkerkant haar blik op mij laat rusten. Waar de meeste mensen na een paar seconden staren beseffen dat ze hun ogen weer af horen te wenden, lijkt dat bij dit koppel niet het geval. Zodra ik de ballen gevonden heb om terug te kijken, zie ik dat hun wenkbrauwen zich in een soort van krul gevormd hebben. Zo’n krul die schreeuwt: “Nawww”. Het is alsof ze zonder woorden zeggen: “Ach, meiske toch.” Ik vraag me af waar ik dit medelijden aan verdiend heb. Maar, als Nederlander neem ik alles wat gratis is aan, dus ik beantwoord hun blik met een soort halve glimlach als bedankje.

Het duurt niet lang voor het tot me doordringt dat het koppel op links niet de enige is die mij iets duidelijk lijkt te willen maken. Schuin voor me knikt een bebrilde man van rond de 60 me bemoedigend toe. Ik knik nietsvermoedend terug. Een vrouw tegenover me, gehesen in een kleurrijke poncho, tikt me aan. “Sterkte”, zegt ze zachtjes, maar hoorbaar. “Nou, dank u wel!” Hoor ik mezelf enigszins lomp vertwijfeld terugzeggen.

Lang verlangde erkenning

Ik verkeer inmiddels in een staat waarin ik het medelijden ter harte heb genomen en me beetje bij beetje zieliger begin te voelen. “Hè, het is ook allemaal wel zwaar ja.” Denk ik bevestigend, blij met de erkenning waar ik kennelijk zichtbaar naar hunkerde.

“Utrecht, station Utrecht”, klinkt het door de boxen. Ik sta op en loop richting de uitgang. Bij de deur valt mijn oog op mijn spiegelbeeld: een zwarte pantalon, zwarte schoenen, een zwarte kooltrui en een witte orchidee in mijn hand (bedoeld voor mijn springlevende oma). “Gecondoleerd”, hoor ik de conducteur zeggen. Het kwartje valt.

Hierbij een tip voor de erkenning zoekende reiziger: trek (al dan niet per ongeluk) je meest toereikende begrafenis-outfitje aan, neem een witte bloem onder de arm en stap de trein in. Gegarandeerd succes.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.