In het hokje van de machinist – TREINLEVEN

Als Daniëlle, beter bekend als Daan, zondagmiddag haar huis uitstapt, heeft ze geen idee wat haar de komende treinreis te wachten staat. “Ik maakte een lekkere wandeling door Waalre dorp op weg naar de bus en genoot van het zonnetje.” Eenmaal bij station Eindhoven komt de trein precies aanrijden. Ze stapt in en reist mee tot aan Roermond. Niks aan de hand, alles onder controle.

Mensenmassa

Als ze uit haar eerste trein wandelt, om over te stappen richting Maastricht, stuit ze op een mensenmassa van heb ik jou daar. Alsof het uitverkoop is voor de deuren, staat het compleet volgebouwd met dringende figuren. Daan weet er tussendoor te glippen en een plekje te veroveren in het gele bakbeest. Ze schopt het zelfs zo ver dat ze een stoel onder haar billen bemachtigt. Helaas niet voor lang, want al snel komt er een ouder echtpaar de trein binnen gewaggeld. Daan staat haar stoeltje af en verplaatst zich naar een staanplaats in het halletje.

“Had u het tegen mij?”

“Toen ging ineens de deur van het hok van de machinist open. “Goedemiddag allemaal”, zei hij.” Hij kijkt Daans kant uit: “Ja, kom jij maar naar voren”. Daan kijkt verbaasd achterom. “Heeft hij het nou tegen mij?”, vraagt ze vertwijfeld aan de dame naast haar. “Ik denk het wel”, antwoordt de vrouw. De conducteur is inmiddels weer verdwenen in zijn hok. Een beetje ongemakkelijk duwt Daan het deurtje van zijn kamertje open en steekt haar hoofd om het hoekje. “Had u het tegen mij?”

De conducteur lacht bevestigend en wijst naar een uitklapstoeltje aan de muur. “Ga daar maar zitten”, zegt hij. Het half uur dat volgt, krijgt Daan de ene trein-belevenis na de andere te horen. En ze mag al de vragen waar ze altijd het antwoord al op wilde weten bij hem droppen: “Bestuurt u de trein helemaal zelf?” Vraagt ze. “Nee, dat gaat automatisch”, antwoordt de machinist. Ook het wisselen van spoor hoeft hij niet met de hand te doen. Daan krijgt een uitleg over hoe het allemaal werkt in dat, vaak zo geheimzinnige, kamertje van de bestuurder. “Het was echt zo’n interessante man!”, vertelt Daan opgetogen. “Ik vertelde hem dat ik dinsdag jarig ben.” Waarop de machinist antwoordde: “Beschouw dit maar als een verjaardagscadeautje.”

Zo simpel, maar zo leuk. Mensen als deze machinist weten hoe ze iemands dag moeten maken. Wat een topper.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.