Filmpje pakken in de trein

Het is vrijdagmiddag: weekend! Zoals gewoonlijk ben ik weer eens te laat van huis vertrokken en moet ik een sprintje trekken om de trein te halen. Gelukkig is het rustig op station en helpen de roltrappen een handje mee. Oprecht, de uitvinder van deze trappen verdient een pluim. Twee pluimen.

Stiltecoupé

Eenmaal genesteld in de trein, ontdek ik dat ik in de stiltecoupé beland ben. Shit. Zo’n geluidloze zitruimte snap ik echt niet. Zo stil, zo saai. Bovendien is daar alsnog ‘geluidsoverlast’, veroorzaakt door de mensen die de continue behoefte voelen om anderen op hun ongeoorloofde gepraat te wijzen. Ik vind het altijd grappig om te zien hoe sommige mensen proberen de praters via non-verbaal schreeuwen duidelijk te maken dat ze in een stiltecoupé zitten. Sommigen proberen het met boze blikken, anderen pakken het aan door hun keel te schrapen of subtiel het woord ‘stiltecoupé’ te laten vallen. Heerlijk, die vergane moeite.

Gezelschap

Gelukkig duurt deze rit niet lang. Ik hobbel de trein uit en let bij de volgende beter op waar ik instap. Eenmaal binnen plof ik neer op een tweezits. Een paar seconden later staat er een vriendelijke, bruinharige jongeman naast me. “Is deze plaats vrij?” Vraagt hij beleefd. “Jazeker”, antwoord ik hem. De vriendelijke jongen wurmt zichzelf in de stoel tot hij een comfortabele houding gevonden heeft. Hij pakt zijn MacBook uit zijn tas en kijkt mijn kant uit. “Ik heb een laptop”, zegt hij uitdagend. “En jij hebt oortjes”. Zijn mond heeft zich inmiddels gevormd tot een onbedoeld schattige grijns. “Filmpje kijken?”

Film

Vijf minuten later hebben we een movie op niveau uitgekozen en staren we ingespannen naar Hikkie, Roggel, Stompum de Forse en Snotvlerk Jorgenson. Ik weet niet hoe mijn vriendelijke buurman het ervaart, maar ik merk dat de rest van de coupé voor mij even verdwenen lijkt te zijn.

Afscheid

Een goed half uur verder, wordt de film abrupt onderbroken door de machinist die verrassend vrolijk omroept dat we bijna in Den Bosch zijn. “Jammer”, zegt de jongen onder het bruine haar. “Ik ben benieuwd hoe het afloopt!” Zegt hij, opnieuw onbedoeld schattig. We staan allebei op, wensen elkaar een fijn weekend en stappen de trein uit.

Beter dan de bios

Waarom een grote rode bioscoopstoel onder je, een bak popcorn op schoot en een bekende naast je? Als je ook op een treinstoel met een vreemde, naar een kinderfilm kan staren? Ik hou van de trein.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.