Festivalseizoen in de trein

Slippers, zonnebrillen, driekwartsbroeken waarvan ik niet wist dat ze nog bestonden en hier en daar een verdwaalde winterjas. Het is lente! Tijd voor stoeltjes in de zon, boeken onder de neus en natuurlijk: festivals. Ook dit weekend was het raak. We vierden dat ons land vrij is. Vrij van oorlog, maar ook vrij om te geloven wat jij wilt en te zijn wie jij bent. En die vibe was goed voelbaar!

In de coupé

Ook hier. In de coupé van het gele gevaarte dat tussen Den Helder en Nijmegen op en neer pendelt. “Wil je een biertje?” Een jongen met een bos vrolijk dansende blonde krullen houdt vragend een groen flesje omhoog. Het meisje naast hem slaat vriendelijk af ‘om haar blaas te sparen’. ‘Verstandig’, hoor ik mezelf denken. Je moet van goede huizen komen om de waggelende wc’s hier te trotseren. Ik onderdruk een lach bij de herinnering die opkomt van mijn eerste EN LAATSTE wc-bezoek in de trein.

Ik blijk niet de enige te zijn die moeite heeft haar lachen in te houden. Vanaf de gang klinkt vrolijk geschater en luid geklets. Mensen lijken vandaag even vergeten te zijn dat ze horen te zeuren als er geen ruimte meer is in de coupés. In plaats daarvan hebben ze vrolijk intrek genomen op de trappen en lijkt iedereen vrienden met iedereen. Misschien is het ook de gezamenlijke eindbestemming die samenbindt. De wetenschap dat na deze volle trein, de bus nog veel krapper zal zijn. Het gevoel van samen ergens heen gaan en precies daar uitkomen waar je belanden wil. Grapje. Het is gewoon lekker weer. Dat doet wonderen.

Ronnie Flex

“SHIT WE MISSEN RONNIE FLEX!” Het bier-afslaande-meisje kijkt droevig naar haar telefoon. Stiekem baal ik met haar mee. Haar vriend onder de krullen vindt het niet zo erg. Hij lijkt tevreden te zijn met de zon, uitzicht op het festival dat komen gaat en zijn tatoeages die door het korte-mouwen-shirt dat hij vandaag aan kon trekken eindelijk zichtbaar zijn.

Even verderop zit een optimistische vrouw. Ze denkt de gezelligheid te kunnen weerstaan door onverstoord haar boek te lezen. Tevergeefs. Het duurt niet lang of het papierwerk ligt op haar knie en haar ogen volgen nieuwsgierig de enthousiast heen en weer lopende mensen. Het is onmogelijk je af te sluiten voor dit feestgedruis. Mensen die zo enthousiast zijn dat ze vergeten hun eten door te slikken voor ze praten, ontbrekende oortjes en koptelefoons en een zon die de volledige trein vult met warmte en vrolijkheid. Wat een heerlijk schouwspel. Laat die festivals en bijbehorende treinritjes maar komen!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.