Dilemma’s in de trein – TREINLEVEN

Een kleine eindsprint en een flinke sprong. “Fuuuuut”, het fluitje van de conducteur maakt duidelijk dat ik geen twee seconden later had moeten zijn. “Net op tijd!”, hoor ik mezelf zeggen tegen een willekeurige dame in de hal, die op haar beurt schaapachtig mijn kant uit kijkt. Eenmaal in de coupé word ik me er bewust van dat mijn slechte conditie op dit moment geen geheim is. Hijgend en zwetend zoek ik een plekje. Ik plof naast het raam neer, veeg mijn voorhoofd af en probeer uit alle macht mijn ademhaling onder controle te krijgen. Tevergeefs. Toch maar weer naar de sportschool binnenkort.

Vriendengroep

Als ik opkijk, zie ik dat ik midden in een vriendengroep beland ben. Twee jongens voor me, eentje aan mijn linkerzij. “Altijd op bamboe knagen. Óf, de reuzenpanda sterft uit.” De jongen links tegenover mij kijkt serieus naar de blonde jongen naast hem. “Dan kies ik het uitsterven van de reuzenpanda natuurlijk.” Antwoordt hij. “Egoïst!”, klinkt het van links. “Weet je hoe zielig dat is!” De blonde jongen lijkt, ondanks de bezwaren van de anderen, zeker van zijn zaak. “Luister,” zegt hij, “als je slaapt moet je ook op bamboe knagen dan hè. Dan stik je en ga je hartstikke dood.” Een discussie volgt. Conclusie: ‘mort’ aan de reuze panda.

Terwijl het ‘Dilemma op Dinsdag-spel’ doorgaat, merk ik dat rechts van mij de halve coupé in slaap gevallen is. Knap. Enthousiast gepraat is namelijk zojuist overgegaan in euforisch geschreeuw. Ik krijg het gevoel dat de vriendengroep groter is dan ik dacht. Aan de andere kant van de coupé rechts zit een clubje meiden dat net als mijn buurmannen dilemma’s aan het behandelen zijn. Die van de dames gaan alleen niet over panda’s en bamboe, maar over moordwapens en manieren om te sterven. Gezellig.

Schreeuwen zonder woorden

“Word je liever vermoord door een kat of door een hond?” De discussie die volgt, wordt doeltreffend genegeerd door een grijze man onder een gele koptelefoon.  Zijn buurman lijkt non-verbaal niet van plan het op een negeren te zetten. Met een geïrriteerde blik kijkt hij hun kant uit. Ik vind het altijd bewonderenswaardig hoe mensen zo veel kunnen zeggen zonder woorden. Ondertussen is er op links weer een dilemma gedropt: “Na het douchen moet je je insmeren met roomboter, óf, van alles wat je weggooit moet je afscheid nemen met een mini-begrafenis.” De keuze valt op de uitvaart. ‘Goeie keuze’, hoor ik mezelf denken.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.