Echte neppe mensen! – Tussen kunst en niets

In deze rubriek onderzoekt Savannah of een tentoonstelling die nu te zien is een bezoekje  waard is. Is het kunst, of is het niets?

Hyperrealisme: Sculptuur
Kunsthal Rotterdam
10 maart t/m 1 juli 2018

Deze week voel ik mij bijna vereerd dat ik over een tentoonstelling mag schrijven waar ik zelf mega, maar dan ook echt mega enorm nieuwsgierig naar was. Inmiddels heb ik de Kunsthal in Rotterdam bezocht en ga ik vertellen waarom de voorstelling ‘Hyperrealisme: sculptuur’ echt kunst is waar je U tegen zegt!

‘Nep echt’
Deze voorstelling laat je al meteen twijfelen bij binnenkomst. Een groepje mensen staat bij een meisje dat tegen de muur staat met een groene doek over haar hoofd. Ik maak me meteen zorgen en denk meteen dat het meisje niet lekker is geworden. Maar het is schijn: het meisje is een hyperrealistisch sculptuur.



Ik vervolg mijn weg door het museum. Het publiek is erg breed, van kleine kinderen tot aan senioren, het is een voorstelling die voor iedereen interessant is. Dit komt vooral omdat er zoveel te zien is, van echte Rotterdammers tot aan kleine baby’s, en je je continu afvraagt of het echt is of niet. Ik spreek bezoeker Esther (16) en vraag waarom ze de tentoonstelling bezoekt. “Mijn ouders wilden graag de sculpturen zien en mij leek het ook wel interessant. Ik dacht ook dat het wel leuk zou kunnen zijn omdat mensen vast elkaar willen gaan laten schrikken”, lacht ze. En inderdaad, er is een vrouw aanwezig die mensen laat schrikken. Esther vervolgt: “Ik vind de sculpturen wel mooi, want het is net echt en het is soms wel grappig, maar ik vind niet alles even mooi hoor!”

Awkward
Ik voel me een aantal keer flink ongemakkelijk. Vooral als ik van de naakte sculpturen een foto wil maken. Het ziet er zo echt uit, maar het is kunst. Ik kan er niets aan doen, maar het voelt echt alsof je binnen iemand zijn of haar privé-zone treedt door zo dichtbij te komen. Day (18) zegt dat hij het met mij eens is en vertelt nog: “We reden langs en de tentoonstelling leek ons erg tof. Pas geleden ben ik ook bij Voorlinden Museum geweest met soort gelijke sculpturen. Dat vond ik erg gaaf. De sculpturen hier zien eruit alsof het veel moeite heeft gekost.”

The circle of life
Ergens aan het begin van de expositie staat een groepje mensen om een sculptuur. Het is er drukker dan bij de andere sculpturen. Als ik dichterbij kom, snap ik dat wel. Ik zie een hele kleine oude vrouw, met een baby in haar handen. De vrouw heeft haar ogen gesloten en de baby opent zijn/haar ogen net. The cirlce of life. Het is prachtig en zo intiem. Alles is zo gedetailleerd en echt gemaakt. Van de haartjes van het kindje tot aan de kleine nageltjes, de rimpels en aders van de vrouw en het verschil tussen oude en nieuwe vlekkeloze huid. Er is nog een andere baby te zien in de expositie. De baby valt niet te missen, want het beeldhouwwerk is maar liefst vijf meter lang. Vele malen groter dan een normale baby. Het maakt zeker indruk, want ook deze baby is erg gedetailleerd.

Er is zoveel te zien en te beleven tijdens deze expositie. Ik raad het je enorm aan om te gaan bezoeken. Je kijkt je ogen uit en je wilt soms de beelden aanraken om te voelen of het echt niet echt is (maar pas op: je mag het niet aanraken).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.