NIET-CHRISTEN OP DE CHE: Journalistiekstudent Tijmen vertelt: “In de eerste week schrok ik toch wel een beetje.”

In de rubriek NIET-CHRISTEN OP DE CHE interviewt Tamara studenten die in iets anders of in helemaal niet geloven. Zij vraagt zicht af hoe anderen de CHE beleven.

“Goedemorgen” hoor ik om 11 uur ’s ochtends de slaperige stem van Tijmen van Amerongen (19) aan de andere kant van de lijn zeggen. “Wil je het interview nu doen? Ik lig nog in bed.” Maar een aantal minuten later voeren we al een diep gesprek. “Christenen staan er wel om bekend om tegen euthanasie en het homohuwelijk te zijn. Die twee dingen kan ik niet begrijpen.”  Zegt hij. Ik ben benieuwd hoe hij op de CHE terecht is gekomen.

“Zou deze school mijn droom tot sportjournalist steunen?”

“Ik ben niet christelijk opgevoed, ik ben wel sinds jongs af aan al naar christelijke scholen geweest. Eerst een christelijke basisschool: ‘De Schakel’. Daarna ben ik naar het ‘Revius Lyceum’ in Leersum gegaan, een christelijke middelbare school.”

“In de praktijk merkte je op deze school maar weinig van de christelijke identiteit. Zeker niet zoals hier op de CHE. Toen ik het VMBO had afgerond, ben ik naar het MBO in Amersfoort gegaan en heb daar 4 jaar gestudeerd. Ik deed de opleiding ‘marketing en communicatie’ met een specialisatie als Junior Accountmanager. Maar eigenlijk wilde ik sportjournalist worden. Utrecht was daarin de enige optie voor mij, tot iemand mij erop wees dat er ook een school voor journalistiek zat in Ede. Ik moest er wel even flink over nadenken toen ik zag dat het een christelijke school was. Niet dat ik ‘christelijk’ vervelend vind, maar dat ik toch een beetje bang was dat het mijn uiteindelijke doel zou storen… Zou deze school mijn droom tot sportjournalist echt steunen?”

“De eerste week schrok ik wel een beetje. We gingen toen naar het ‘Reformatorisch Dagblad’ ”

“Misschien past het ook meer bij mij om naar een iets kleinere school te gaan. Omdat je dan ook gewoon een persoonlijkheid bent, niet student ‘nummer 1163’. Dus ik heb vooral voor de opleiding gekozen en dat het een christelijke school is hoort er dan een beetje bij. Natuurlijk moet ik iets meer opletten met wat ik zeg hier. Maar ze laten me wel gewoon zijn wie ik ben. En dagopeningen, die heb ik op de basisschool ook gehad. Ik ben stil en respecteer het, zelf sla ik het gewoon over.”

“De eerste week schrok ik overigens wel een beetje. We gingen toen naar het ‘Reformatorisch Dagblad’, en ik dacht wel even;  het zal toch niet zo zijn dat we alleen gaan focussen op de christelijke kranten? Maar later die week bezochten we RTV Utrecht, en dat vond ik juist weer hartstikke leuk. Uiteindelijk is het toch nog wel aardig algemeen verder.”

“Haha, ga je met je vrienden mee naar de kerk zondag? zeggen ze dan.”

“Mijn ouders stimuleerden me om te kiezen voor de juiste opleiding, en dat de school christelijk is maakt hen niet veel uit. En mijn vrienden… Ja, ik moet heel eerlijk toegeven dat zij er wel grapjes over maken. “Haha, ga je met je vrienden mee naar de kerk zondag?” zeggen ze dan bijvoorbeeld. Ik heb ook een vriend die helemaal niet naar Ede wilde, want hij zag wel op tegen het christelijke en alles wat daar bij komt kijken. Maar als ik eenmaal iets vind dan ben ik heel moeilijk te overtuigen, dus erg druk maakte ik me niet.”

“Ik heb nog wel veel dingen die ik helemaal niet snap van het christendom. Christenen staan er wel bekend om tegen euthanasie en het homohuwelijk te zijn. Die twee dingen kan ik niet begrijpen. Het beeld wat ik ook van het christendom heb is dat ze heel lastig mee gaan met de tijd. De normen en waarden zijn goed. Sommige dingen veranderen alleen gewoon en daar moet je in mee gaan. Maar ik merk wel dat mijn klasgenoten ook gewoon heel normaal zijn. Ze hadden zo bij mijn vriendengroep kunnen horen.”

“Ik zou nu best wel eens met mijn klasgenoten willen praten over het geloof.”

“Ik zou de CHE wel mijn vrienden aanraden. Ik vind het tot nu toe gewoon een hele goede school. Als ik hoor hoe het er in Utrecht aan toegaat is de CHE veel fijner. Je kunt gewoon praten met je klas, met je mentoren. En het is ook een hele motiverende sfeer. De vriend die in Utrecht journalistiek studeerde is er al mee gestopt. Hij vertelde dat het daar een chaos is en heel slecht geregeld. En ze gooien je veel meer in het diepe, laten je meer alleen.”

“Hm, en ja qua geloof.. Daar bemoei ik me niet mee wat ze daarvan vinden. We praten wel over serieuze dingen natuurlijk, maar het geloof komt echt nooit ter sprake. Alleen als ze er grappen over willen maken haha. Maar voor de sfeer zou ik het ze ook aanraden. Het is een mooie school. En ik zou nu best wel eens met mijn klasgenoten willen praten over het geloof. Ik ben benieuwd hoe ze toch in bepaalde dingen staan.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.