Docent journalistiek Ruud Vos: ‘Ik sta zelf nog met m’n poten in de klei’

Hij komt aangelopen in een rustig tempo. We hebben afgesproken in het academiehart van de opleiding journalistiek. Nadat we elkaar de hand hebben geschud zegt hij: “Vind je het goed als we eerst even naar buiten gaan? Ik heb net een aantal examengesprekken gehad en ik moet eerst even roken hoor.” Samen lopen we naar buiten waar hij begint met vertellen. Ik spreek vandaag met Ruud Vos, docent binnen de opleiding journalistiek.

Hoewel hij nu zelf lesgeeft, was de middelbare school niet echt een succes. Lachend vertelt hij: “Ik heb zeven jaar over mijn middelbare school gedaan. Het was erg gezellig altijd. Tot de examens opeens voor de deur stonden. Toen bleek dat het iets te gezellig was geweest.” Hij heeft er wel van geleerd, want zijn vervolgopleiding, orthopedagogische wetenschappen en psychodiagnostiek heeft hij wel netjes binnen de normale tijd afgerond.

Als je Ruud 40 jaar geleden had gevraagd of hij later journalist wilde worden, had hij gelijk nee gezegd. “Ik heb na mijn studie zeven jaar gewerkt als hulpverlener. Ik vond dat mooi om te doen en had geen plannen om te veranderen van baan. Toch ben ik op een dag terechtgekomen bij de redactie van een krant. Toen was ik om. Journalist is het mooiste beroep dat er is. Ik zou nu nooit meer iets anders willen.”

Ik sta zelf nog met m’n poten in de klei

Naast docent op de CHE werkt Vos als hoofdredacteur voor het maandelijkse magazine ‘Piloot en Vliegtuig’. “Ik heb heel lang geschreven over motoren maar op een gegeven moment was ik het zat. Je kan er van alles over zeggen, maar het blijven twee wielen, een motorblok ertussen en een stuur. Toen ben ik over vliegtuigen gaan schrijven.”

Ruud Vos is niet bang ooit een burn-out te krijgen door het vele werken. “Het is een kwestie van goed plannen. Naast mijn twee banen ben ik ook echtgenoot, vader en opa. Je moet dan duidelijke afspraken maken met jezelf, zeker in een beroep als journalist waar je werkt met strikte deadlines, daar moet je tegen kunnen. Gelukkig gaat me dat prima af en hou ik het goed vol.”

De ervaringen die Vos opdoet in de praktijk neemt hij graag mee naar het klaslokaal. “Omdat ikzelf ook nog iedere dag artikelen moet schrijven, kan ik studenten veel makkelijker uitleggen hoe het moet. Ik kan er wel een boek bij pakken, maar daar wordt mijn verhaal echt niet beter van. Ik sta zelf nog met m’n poten in de klei, dat houd je scherp.”

Hij vertelt verder: “Aan het begin van mijn carrière als journalist vond ik het best wel is spannend om bekende mensen te interviewen. Zo moest ik een keer een Pieter van Vollenhoven interviewen. We hadden afgesproken op een prachtige locatie. Vlak voordat het interview begon, we zaten er al helemaal klaar voor, vroeg hij opeens of de camera’s al aanstonden. Toen ik vertelde dat dat niet zo was, haalde hij gauw een pakje sigaretten tevoorschijn en stak hij er nog even een op. Op dat moment realiseerde ik me dat hoe beroemd mensen ook zijn, het blijven gewoon mensen.”

Jezelf blijven is volgens Ruud het allerbelangrijkste. “Wat je ook doet, of wat je ook gaat doen, blijf jezelf. Laat je niet gek maken, dat is nergens voor nodig.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.