ColumnsThom

“Woon jij in Ede? Is daar wat te doen dan?”

Ik woon in Ede. Al 21 jaar. En ik zal heel eerlijk toegeven dat het niet in de lijn van verwachtingen lag. “Over twee jaar zit ik in Nijmegen of Amsterdam, hoor,” riep ik tegen mijn ouders toen ik begon met mijn eerste studie. Rechten. Mijn ouders glimlachten altijd, en zeiden dat ze me vast wel zouden bezoeken, of dat ik altijd langs mocht komen. Alsof ze het wisten.
Al zit ik onderhand wel op kamers. In Ede. Nog steeds. Ik bezoek ze vaak, drie straten verderop.

Iedereen die ik ken vanaf de middelbare is uitgevlogen naar hippe steden. Utrecht. Amsterdam. Nijmegen. De places to be. Échte studentensteden, zeg maar. Wanneer ik één van hen tegenkom ratelen we altijd een standaardgesprekje af; Heb je al een propedeuse? (nee.) Een vriendin? (nee.) Al uit huis? Ja.
Zodra je vervolgens vertelt dat je in ‘Ede’ woont, ben je sociaal gezien uiteraard helemaal verloren. Gestrand in een dorpje dat een studentenstad probeert te zijn. Arme jij.

Het is heel gemakkelijk om vervolgens een verontschuldigend toontje aan te zetten. Want de opleiding stond goed aangeschreven. De school is zo lekker kleinschalig. De huur was er wat lager.
Allemaal excuses. Alsof de stad waar ik in woonde een beschuldiging vormde: “kijk eens, die knul durft de wijde wereld niet in!”
Het is net iets minder makkelijk om dan door te huichelen. Dat ik echt wel weet dat er niets gebeurt. Dat dit toch écht hartje bible-belt is. Die drie letters die aan Ede-Wageningen vastkleven. Dat er in Ede geen greintje avontuur zit.

De waarheid is dat het helemaal niet zo erg is. Een nu Amsterdamse vriend van mij wordt soms wakker van pistoolschoten. Ik kom pas uit bed als de kerkklok in de buurt begint te slaan. S’ochtends loop ik hard op de hei, die soms nog mistig is. Ik betaal minder dan driehonderd euro huur. Doordeweeks zie ik vrienden en studiegenoten, in het weekend komen mijn oude vrienden naar hun thuis-thuis, of zie ik mijn ouders.
Als ik iets wil meemaken, dan ga ik wel backpacken. Of liften. Lekker tof, lekker goedkoop. Even weg, en dan weer terug naar mijn thuis.
Ik ben van Ede gaan houden.

Misschien zit er niet zo veel avontuur in Ede. Of wonen er niet zo gek veel mensen. Maar zolang ik vrienden in de buurt heb zitten, hoef ik lekker niet weg. En wellicht zit er geen avontuur in Ede, maar wel in mij.

Share:

Reageer