Columns

COLUMN: Gevangen

gevangen

Soms maakt het mij boos dat m’n vader dementerend is. Niet omdat het zijn schuld is of omdat ik super veel met hem heb, maar omdat ik ervan baal dat ik ermee geconfronteerd word.

Met m’n (intussen) 22 jaar wil ik gewoon een onbezorgd leven leiden. Ik wil op kamers, in het buitenland studeren, naar verre landen reizen, verhalen vertellen en m’n dromen realiseren. Ik wil m’n vleugels spreiden en de zon tegemoet vliegen, maar steeds weer word ik naar de grond getrokken door m’n vaders ziekte. Alsof ik gevangen zit, vastgeketend aan de grond.

Kijk, ik heb nooit voor deze situatie gekozen. Als ik in een bejaardenhuis zou willen werken was ik wel verpleegkunde gaan studeren. Toch heb ik vaak het idee dat ik erin woon.

Misschien zou ik blij moeten zijn met het feit dat ik nog een vader heb. Het klinkt misschien heftig, maar dat ben ik niet. Ten diepste denk ik dat het voor ons allemaal beter zou zijn als hij er niet meer was.

Voor mijn vader omdat ik merk dat hij vaak zichzelf in de weg zit. Dat zijn lichaam niet meewerkt en zijn geest hem in de steek laat. Voor mijn moeder omdat het een enorme zorg van haar af zou nemen en haar de kans zou geven weer van het leven te genieten zonder bij alles wat ze doet rekening te moeten houden met haar demente man.

Ondanks dat ik er liever niet ben, voel ik me verantwoordelijk voor ‘thuis’. Voor m’n vader, voor m’n moeder. Dat is ook de reden dat ik nog thuis woon. Om er te zijn voor m’n moeder en haar te helpen met m’n vader. En om de schouder te zijn waarop ze kan uithuilen als ook zij het even niet meer ziet zitten.

Share:

1 reacties

  1. Arthur 6 juni, 2017 at 20:37 Beantwoorden

    Wat een trieste column… Jij bent echt totaal niet wijs om dit zo op te schrijven…
    Volgens mij ben jij ook niet helemaal helder meer in je hoofd!

Reageer