Columns

COLUMN: Cadeau

alex-holyoake-77520

Ik houd de deur van de auto open terwijl mijn vader instapt. Zelf ga ik achter het stuur zitten. Binnenkort is m’n moeder jarig dus vanmiddag ga ik met m’n vader zijn cadeau voor haar uitzoeken. Terwijl we het dorp uitrijden vertelt m’n vader op zijn soms wat onsamenhangende manier over hoe het er hier vroeger uitzag.

We rijden naar een tuincentrum net buiten het dorp. Ruim 88 jaar geleden werd m’n vader in deze boerderij geboren. Nu heeft een neef de hypotheek op zijn naam staan en runt er een groentewinkel en tuincentrum.

Toen ik klein was nam m’n vader mij en mijn broer altijd mee naar een tuincentrum of bloemenwinkel als we een cadeautje moesten kopen voor mama. Dan stapte hij achter het stuur en zaten wij achterin. Meestal hadden we geen idee wat we moesten kopen en struinden besluiteloos door de winkel tot m’n vader wat koos. Nu is het mijn vader die besluiteloos rondwandelt, leunend op zijn stok.

Ik wijs dingen aan waarvan ik denk dat mama ze wel leuk vindt. Uiteindelijk vertrekken we met een grote, zware pot vol plantjes. Met het geld wat hij van m’n moeder heeft gekregen betaalt m’n vader.

Onderweg naar huis begint m’n vader weer te praten over vroeger. De weg die we rijden was de weg die hij vroeger liep naar school. Vier kilometer, door weer en wind. Hij vertelt, ongetwijfeld wat aangedikte, heroïsche verhalen over vechtpartijen met kinderen van de openbare school en hoe hij voor het eerst op de fiets naar school ging.

Dat eerste fietstochtje eindigde in de sloot, de sloot waar we net boven rijden. Hij herinnert zich niet meer of de fiets ooit nog boven water is gekomen maar het pak slaag wat hij thuis kreeg is hem goed bijgebleven.

Ik parkeer de auto voor de deur. Als er even geen auto’s aankomen, doe ik de portier open. M’n vader hijst zich uit de vierwieler en loopt naar de deur. Net als vroeger. Maar toen droeg hij het cadeau.

Share:

Reageer