Presterend de burn-out in – COLUMN

Daan studeert journalistiek en hij deelt om de week zijn ervaring omtrent depressie en burn-out.

“Ik ben niet goed genoeg” is een zin die ik heel goed ken. Een beetje te goed zelfs. Maar alleen ben ik niet, dat weet ik inmiddels. Volgens de NOS vallen studenten ‘met bosjes’ in de mentale problematiek. Burn-outs, depressies en angstaanvallen gaan als warme broodjes over de toonbank. Maar waar komen al deze kopzorgen vandaan?

Het begon al met de Cito-toets. “Als je 545 haalt mag je vwo doen”, werd mij verteld. Ik haalde 538. Een keurige score voor een havo leerling. Maar voor mij was het niet goed genoeg. Ik geloof dat ik zelfs gehuild heb. Achteraf gezien behoorlijk stom. Ik was een heel goede match voor de havo. Maar dat wilde ik niet zien. Er werd immers gezegd dat ik het kon halen als ik mijn best deed. Gelukkig ben ik slecht in wiskunde, anders had ik zes jaar op mijn tenen moeten lopen. Alleen jammer dat de prestatiedruk niet weg ging. Die bleef, en hoe. Onze generatie is er mee grootgebracht dat we moeten presteren en het goed moeten doen. Iets waar we mentaal op een gegeven moment niet meer mee kunnen dealen.

Meer dan ooit zijn er mensen die door een depressie worden getroffen

Misschien is dit een goed punt om te vertellen dat ik twee hbo-studies niet heb afgerond. Ironisch genoeg was ik die persoon die vond dat “je gewoon iets moet afmaken, ook als je het niet leuk vindt.” Goede theorie Daan maar het leven is vaak een stuk complexer. Zelf wist ik totaal niet wat ik wilde met mijn leven (Nog niet helemaal, maar ik ben tevreden voor nu). Want vaak weet je als zeventienjarige, vers van de havo nog helemaal niet wie je bent en wat je wilt zijn. Wel een dingetje als je kampt met een lage zelfwaarde en prestatiedrang, kan ik je vertellen. Het doet wat dingen met je hoofd. Ik maakte overhaaste beslissingen en legde te veel druk op mezelf en voelde een enorme druk van de maatschappij om mijn studies af te maken. Het is één van de redenen waarom ik in een depressie raakte. Ik blokkeerde helemaal als ik opdrachten moest doen, want ik wist dat ik toch niet verder wilde met de studie. Ik wist geen woorden te geven aan wat ik voelde en wilde me sterk opstellen. Ik vond dat ik volwassen moest zijn en deze verantwoording moest dragen, ook al was ik daar nog helemaal niet klaar voor. Klinkt best heftig, toch?

Is het ook wel. Prestatiedrang en depressie zijn geen dingen om lichtelijk te nemen. Burn-outs en angstaanvallen trouwens ook niet. Het is het eenzaamste gevoel wat er is. Het meest duistere. Maar hier is weer iets ironisch: Meer dan ooit zijn er mensen die door een depressie worden getroffen. Juist van deze generatie, onze generatie. Er zijn duizenden mensen die zich voelen of hebben gevoeld zoals ik. Gek eigenlijk, want het voelde altijd alsof niemand me snapte. Je niet goed genoeg voelen is zelfs bijna een cliché geworden. En als er iets kenmerkend is voor onze generatie is dat we juist de clichés graag willen doorbreken. Deze niet uitgezonderd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.