Dag Tim

Tim. Ik luister naar je muziek terwijl het spoor onder me doorschiet en de woorden via mijn vingers de weg naar het laptopscherm voor me vinden. Vrijdagochtend was je nog bewoner van onze planeet. Vrijdagavond niet meer. Of je zelf de dood opzocht of het einde jou inhaalde is nog even de vraag, maar feit

COLUMN: Stop met staren, start met steunen

Er staat een ambulance bij het station. Aan het perron staat een trein die al lang weer weg had moeten zijn. Een wat bleke vrouw wordt door mensen in felgekleurde kleding uit de trein in een rolstoel gehesen. Mijn hart gaat sneller kloppen. Het kleine jongetje in mij wil ernaartoe rennen en helpen. Maar ik

Floortje

Floortje. Het einde van de wereld werd bijna het einde van haar wereld. De ambassadeur van het rode kruis reisde door Jemen voor een aflevering van haar (met een televisiering bekroonde) reisprogramma toen de burgeroorlog haar inhaalde. Al sinds 2015 vechten de inwoners van het Arabische land elkaar de pan uit. Het resultaat is een

Jij hebt een burn-out? Hahahaha.

Op school had ik een overblijf-juf. Pittige vrouw. Pittig kapsel ook. Bloemetjesrok en bulderlach. Ze kon onwijs goede pleisters plakken, had een goede voorlees-stem en een onwijs grote vormfout in haar overblijf-programma: Het drong nooit tot haar door dat er zoiets als eetlust bestond. “De kindjes in Afrika hebben honger, liefje. Jij hebt gewoon trek.”

”Er moet zeker wat worden gedaan als mensen bang zijn om op de CHE uit de kast te komen”

Wisselende reacties kwamen er op de ‘confessionbox’. Afgelopen woensdag was de nationale coming out day. De box stond in de CHE om meningen, persoonlijke ervaringen, ideeën en gevoelens over homo-, bi-, inter- en a-seksualiteit met elkaar te delen.  Mirjam Wolff, Geert Braam en Nicole Steijsiger kwamen met dit initiatief  om de LHBTQIA+ community een hart

COLUMN: Vuur

Van ons allemaal heeft m’n moeder het denk ik het moeilijkst met m’n vaders ziekte. Als ik haar soms hoor praten is het alsof ze al afscheid aan het nemen is van de man die mijn vader ooit was. Die persoon bestaat nog wel maar steeds minder. Steeds meer komt een man daarvoor in de

COLUMN: Cadeau

Ik houd de deur van de auto open terwijl mijn vader instapt. Zelf ga ik achter het stuur zitten. Binnenkort is m’n moeder jarig dus vanmiddag ga ik met m’n vader zijn cadeau voor haar uitzoeken. Terwijl we het dorp uitrijden vertelt m’n vader op zijn soms wat onsamenhangende manier over hoe het er hier

COLUMN: Tuin

Ik kom beneden. M’n vader zit op z’n vaste plaats op de bank: in de hoek, arm op de leuning. Hij begroet mij met zijn dagelijkse retoriek. “Zo, ook weer wakker?” Het is m’n moeders werkochtend, dus vanmorgen let ik een beetje op. Terwijl ik mijn ontbijtje klaar maak is m’n vader uitgerust van het

COLUMN: Gevangen

Soms maakt het mij boos dat m’n vader dementerend is. Niet omdat het zijn schuld is of omdat ik super veel met hem heb, maar omdat ik ervan baal dat ik ermee geconfronteerd word. Met m’n (intussen) 22 jaar wil ik gewoon een onbezorgd leven leiden. Ik wil op kamers, in het buitenland studeren, naar

COLUMN: Vogelhuis

Sinds kerst merk ik dat m’n vader steeds meer achteruit gaat. Zo heeft hij vaak geen idee hoe zijn kleinkinderen heten en overziet hij veel dingen niet meer. Kon hij die dingen eerst nog goed verborgen houden achter een masker van intelligentie en flauwe grapjes, nu valt het steeds meer op. Omdat hij veel dingen

COLUMN: Het wonder van Gallarte

Een onopvallend nieuwsberichtje kwam langs vandaag, ergens ver weggestopt in de krochten van de Volkskrant-website. De 67-jarige acteur Giovanni Mongiano zou een optreden geven in het Italiaanse stadje Gallarte, maar niemand was op zijn voorstelling afgekomen. Toen de kassajuffrouw hem op kwam zoeken in de kleedkamer om te vertellen dat hij naar huis kon gaan,